Beskid- Klub turystyki górskiej

Działalność Klubu turystyki górskiej „Beskid”

Klub działa przy I Liceum Ogólnokształcącym im. Tadeusza Kościuszki w Łomży od 1984 r., opiera swe działanie na pracy spo­łecznej członków, bez zarządu i bez składek członkowskich.

Celem Klubu jest popularyzacja turystyki górskiej, zasad jej bezpiecznego uprawniania, a także krajoznawstwa terenów górskich- poznawanie ich dziejów, tradycji, kultury i zabytków. Klub dąży do upowszechniania wysiłku fizycznego niezbędnego dla zdrowia szcze­gólnie w środowisku młodzieżowym.

Klub w swej pracy przedkłada zasadę szlachetnego współdziała­nia z wszystkimi miłośnikami gór, zaś honor, bezinteresowność i po­moc słabszemu uznaje za zasadę i podstawę działania klubowego.

Najwybitniejszy prekursor romantycznego nurtu poetycko – opiso­wego krajoznawstwa i turystyki w Polsce – Wincenty Pol w „Pieśni o ziemi naszej” zachęca do obcowania z górami dwuwierszem:

„W góry! W góry, miły bracie!
Tam swoboda czeka na cię”

Dlaczego mamy chodzić w góry? Znany pisarz i miłośnik gór Jalu Kurek dowodzi, że udajemy się tam „po ważne, choć niewymierne wartości, które wzbogacają życie zewnętrzne i wewnętrzne każdego człowieka”. Ponadto chodzimy po górach „po oddech, wzruszenie, zachwyt, spokój, zdrowie, uśmiech, przeżycie, uniesienie”.(Jalu Kurek: Kto idzie w góry, idzie do matki, „Dziennik Polski” 1957, nr 201).

Najczęstszym źródłem zaciekawienia, zainteresowania i zauro­czenia górami jest to, co określa się mianem „góry domowe”. Dzięki nim, nieraz do kresu naszych dni, wykazujemy psychiczną gotowość wyjścia w góry, spotęgowaną niewyczerpalną za nimi tęsknotą i siłą wspomnień. To wszystko stało się dla nas zarzewiem systematycznego poznawania Beskidów, Gorców, Bieszczad i Tatr w okresie nauki szkolnej i studiów. Wędrówki te z czasem doprowadziły do bliższego zainteresowania się turystyką górską. Dużym ułatwieniem w tym pro­cesie były wycieczki, obozy wędrowne i ćwiczenia terenowe, które jako nauczyciele organizowaliśmy dla młodzieży. Najpierw wędrowali­śmy po wyznaczonych szlakach turystycznych. Później wybieraliśmy ścieżki nie znakowane, ledwo przetarte, gubiące się w bezdrożach. Tam dopiero byliśmy z przyrodą i sami ze sobą. Wówczas też po­stanowiliśmy powracać w góry póki starczy sił i zdrowia.

Wstępując na szlaki górskie, pomiędzy świerki, buki, sosny i skały jako kierownicy młodzieżowych wycieczek oraz obozów wę­drownych przez wiele lat intensywnie pracowaliśmy, aby poznać rolę, jaką odegrały góry w kulturze, literaturze i sztuce. Sięgaliśmy też po filmy oświatowe o tematyce górskiej.

Animatorem turystyki górskiej nie można zostać przez przypadek, to sprawa przemyślanego wyboru, to decyzja o podjęciu swoistego stylu bycia. Dokonując jej, mieliśmy świadomość, że wędrować po górach nie będziemy nigdy dla sportowych wyczynów, lecz po to, by tam być, trwać, kontemplować. Pragniemy chodzić po górach z młodzieżą dla samej wartości obcowania z ich niepowtarzalną konfiguracją terenu i przyrodą, związaną z nimi kulturą, literaturą i sztuką oraz moralnej satysfakcji rwania się ku szczytom i poszukiwania w nich dobra, prawdy i piękna.

Wędrówki górskie są dla nas i naszych uczniów szkołą życia i silnych, szlachetnych charakterów.

Podstawowym źródłem zainteresowania młodzieży szkolnej turystyką górską jest zapewnienie jej szerokiego udziału w niej. Służą temu najlepiej wędrówki górskie (wycieczki i obozy). Muszą one być wzorowe. Oznacza to staranne ich przygotowanie, metodyczne prze­prowadzenie i umiejętne bilansowanie. Przeprowadzenie wędrówki górskiej obejmuje staranną organizację jej dni; spotkania z interesują­cymi ludźmi, mieszkańcami rejonu wędrówek, prace użyteczne na rzecz środowisk wycieczek i obozów, urozmaicony i interesujący pro­gram wędrówki gwarantujący czas na kontemplacje, refleksję, nastrój i przeżycia oraz kultywowanie tradycji, obrzędów i symboliki z życia gór.

Turystyką górską można objąć stosunkowo rozległe płaszczyzny działań z młodzieżą. Pozwalają one docierać do młodych ludzi, stwa­rzając warunki do kształtowania świadomych postaw młodzieży. Od­noszą się one do wartości, które wynikają ze stosunku do świata: idei, osób, rzeczy, wytworów umysłu, serca i rąk. Wśród uczestników tury­styki górskiej kształtują się wszystkie z wymienionych rodzajów po­staw. Dominują te z nich, które odnoszą się do przyrody i kultury

O turystyce górskiej możemy powiedzieć, że wzmacnia i rozwija wśród młodzieży takie cechy, jak ciekawość, żądza wiedzy, fantazja, radość z przygody z górami, otwartość, chęć eksperymentowania, hu­mor, energię, gotowość przyjmowania nowych idei, poczucie godno­ści, wolę uczenia się i studiowania oraz potrzebę i gotowość miłowania innych. W czasie wędrówek po górach ich uczestnicy wchodzą w inte­rakcje z otoczeniem, zaspakajając potrzeby bezpieczeń­stwa, przynależności i miłości, uznania społecznego i poczucia własnej wartości, samourzeczywistnienia. Zaspakajając te potrzeby, uczestnicy turystyki górskiej zdobywają wiedzę, odkrywają i sprawdzają reguły rządzące abstrakcyjnymi zależnościami często nieuchwytnymi w pro­cesie kształcenia, przeżywają i oceniają je. Na podstawie otrzymanej wiedzy i dokonanej oceny modyfikują swoje zachowanie.